Ervaringsverhalen vanuit cliëntperspectief


Verhaal 1
Bij mij was er sprake van een donortransplantatie, daarna begonnen opeens mijn klachten. Hiervoor was er eigenlijk niks met mij aan de hand. Daardoor voelde ik mij lichamelijk slecht en ook mentaal. Het ging van kwaad tot erger, ik werd opgenomen, ik at niet meer en had ook niet meer het gevoel dat ik moest eten. Ik dacht:´Wat nou IBT, wat heb ik daar nou aan?´. Na mijn ontslag vond ik het moeilijk om weer naar huis te gaan, stel dat het weer gebeurt, zal ik het thuis weer kunnen? Ik kwam op een gegeven moment de deur niet meer uit. In mijn geval, en ik zat echt diep, heeft het echt geholpen.

De opname was heel onwerkelijk, mijn kinderen mochten gelukkig langs komen. Ik zei tegen mijn kinderen dat het een ziekenhuis was, mijn zoon vond het wel een apart ziekenhuis. Ze hebben heel weinig mee gekregen ervan, behalve dat ik even weg was. Ik schaamde me voor mijn klachten omdat ik altijd heel erg zelfstandig was en overal bovenop zit, een control freak ben. Als je opeens niks meer kan, heeft dat zijn uitwerking op veel dingen, bijvoorbeeld het huiswerk van de kinderen. Na mijn ontslag begon het traject met IBT.

Als je depressief bent of angstig dan nemen die gedachtes het echt van je over. Ik denk dat dát het IBT wel heel krachtig maakt. Normaal, als je je ergens aanmeld voor hulp, krijg je eerst een intake. Dan bespreek je onder andere ´Wat is er met mij aan de hand?´. Je krijgt hierdoor al een soort van zakelijke benadering, mensen willen je wel helpen maar dat was bij IBT juist een warme benadering. IBT was niet zakelijk maar wel heel professioneel. Als je een zakelijke benadering hebt, dan bereik je juist het tegenovergestelde. Soms is er al een voorgeschiedenis met de hulpverlening dan is het heel belangrijk dat een cliënt zich bij de hulpverlening  vertrouwd en veilig voelt. Vanuit die setting kan iemand delen wat er in je om gaat. De gedachtes die ik had waren ontzettend beangstigend, als je dan een hulpverlener tegenover je hebt die heel zakelijk is, voel je je niet veilig en durf je niet te delen wat er echt in je om gaat.

Ik heb hele goede ervaringen met IBT, zeker als ik dat vergelijk met andere hulpverlening. Ik vond IBT echt een verademing. Wat maakt het IBT team nou zo uniek? Ik ervaarde het als een warm bad. Alle medewerkers waren heel hartelijk, heel begripvol, dat was heel gemeend en oprecht. Ze waren met mijn situatie begaan. Dat viel mij het meeste op.

Naast de gesprekken die heel helpend waren deden zij er ook veel aan om mij gerust te stellen bijvoorbeeld door negatieve gedachten en angstige gevoelens weg te nemen door mij gerust te stellen en dit vaak te herhalen. Ook deden ze dit door mij te bemoedigen, keer, op keer, op keer. Dat kon zijn aan de telefoon of ook thuis tijdens een huisbezoek. Ze bleven mij continue bemoedigen, aanmoedigen, ze bleven feiten benoemen waardoor ik de situatie kon blijven relativeren.

De werkwijze van IBT vond ik top! Als je je zo slecht voelt, is het moeilijk om structureel naar kantoor te komen. Thuis is voor mij een veilige setting om gesprekken te voeren. De huisbezoeken, in het begin elke dag, zorgden bij mij voor sociale controle. Ik moest uit bed, ik moest mijn problemen onder ogen komen. Dan hoorde ik: ´Kijk eens wat je vandaag allemaal al hebt gedaan´. Dat hielp mij. Het IBT bood mij perspectief, ze vulden mijn hoofd met perspectief. Dan zei ik: ´Hoe weet je dat nou, dat het beter zal worden?´, maar ze bleven herhalen dat er hoop was. Dag voor dag bekeken we hoe het ging.
Wat ik als heel prettig heb ervaren is dat ik in mijn eigen tempo kon herstellen, het was niet dwingend en juist heel vrij. IBT heeft geen druk op mij gelegd, ik werd wel aangemoedigd om bijvoorbeeld te gaan wandelen of naar buiten te gaan maar het werd niet geforceerd. Ik ervaarde veel steun, het voelde voor mij als een mini familie.

De inzet van een ervaringsdeskundige gaf mij veel herkenning en was geruststellend voor mij, zo wist ik dat ik niet de enige was met deze gedachten en situatie. De ervaringsdeskundige herkende mijn klachten, ze vertelde mij dat het beter zou worden en dat hielp mij erg.

Dat IBT bij je thuis thuis komt voelt veilig, ze zien hoe ik leef, dat mijn kinderen er zijn en hoe ik met hen omga. Ook zeiden ze: ´Je doet het hartstikke goed met je kinderen´. Mijn kinderen werden betrokken bij de behandeling. Ook kon ik aangeven met welke hulpverlener ik een klik had, daardoor kon ik ook lachen tijdens de afspraken omdat ik ervaarde dat ik dezelfde humor had. In een korte tijd bouw je daardoor een vertrouwensband op, dat heeft mij echt geholpen. Ik ben ook gelovig, daar haal ik veel hoop en steun uit, daar kon ik ook open over praten met IBT.

Ik denk hoe liever je bent als hulpverlener, ook al moet je tevens scherp blijven en van je af kunnen bijten, maar hoe warmer je bent als hulpverlener, hoe beter het voor mij was. Dat had ik keihard nodig want in mijn omgeving was er veel onbegrip. Ik ervaarde druk, dat men dacht: ´Kun je niet een beetje opschieten met je herstel?ʹ. Ik voelde een soort veroordeling daarin. Vanuit IBT was er begrip, die veroordeling was er niet.

Toen IBT ging afsluiten was het heel onwennig, je hebt lief en leed met elkaar gedeeld en nu is het ´Ja, tot ziens´. Dat was heel apart, dat het opeens over was, maar er was wel een dusdanige vertrouwensband dat ik daarmee om kon gaan. Ik wilde bijna een knuffel geven aan een hulpverlener bij het afscheid, zo van; bedankt. Zó blij was ik ermee!

De angst, wat als het weer gebeurt, blijft wel hangen. Ik heb nog steeds ups en downs maar ik let goed op mijn grenzen. Ik heb de draad weer opgepakt maar ik kader het goed af, ik plan niet veel afspraken meer op een dag. Ik was heel erg aan het vergelijken, kan ik wel weer met mijn kinderen naar het strand? Ik dacht het gaat nooit meer goed komen met mij. In de zomervakantie zijn we zelfs op vakantie en vaak naar het strand geweest. Ik kan bijna alles weer, ik kan weer genieten van dingen daar ben ik super dankbaar voor.

Het was de zwaarste tijd van mijn leven en IBT heeft me daar heel goed in gesteund, ik vond het heel jammer dat het stopte. Eerst ging ik continue over mijn grenzen, ik leerde bij IBT dat ik mijn grenzen moest aanpassen. Dat ik naast moeder ook andere rollen heb. Ook ten aanzien van mijn omgeving heeft het veel goede dingen gebracht, het heeft respect vanuit mijn omgeving gebracht of ze vragen iets vaker om mij een helpende hand te bieden.